ONDERWIJSCOÖPERATIE

De Onderwijscoöperatie is de beroepsorganisatie van, voor en door de leraar.
Leraren uit het basis-, speciaal, voortgezet en middelbaar beroepsonderwijs werken wamen om deze organisatie gestalte te geven.
Het bureau van de Onderwijscoöperatie in Utrecht ondersteund deze leraren.
De Onderwijscoöperatie zet in op kwaliteitsverbetering van het onderwijs, door verdere professionalisering van leraren.

Lees meer….

Geplaatst in Onderwijs | Getagged | Een reactie plaatsen

INTERVIEW Miles Berry

MILES BERRY, denkt mee aan het Britse computing curriculum bij COMPUTING AT SCHOOL

20170126_115526Miles Berry is docent aan de universiteit van Roehampton, Londen. 
Hij is daar onderzoeker op het gebied van online communities en kennisdeling. In 2014 raakte hij betrokken bij het opstellen van een nationaal curriculum op het gebied van digitale geletterdheid.  

Op zijn naam staan een aantal boeken over computational thinking en digitale geletterdheid.

Op de website http://www.quickstartcomputing.org zijn zijn laatste boek met toelichting online te bekijken en te downloaden.

Miles Berry was dit jaar de keynote spreker op de i&i praktijkdag in Utrecht. Aan hem 8 vragen over zijn rol en de ontwikkelingen in het Verenigd Koninkrijk, waar in korte tijd dankzij Computers at School een samenwerking tussen onderwijs en bedrijfsleven een aantal snelle stappen zijn gemaakt.

Lees meer….

Geplaatst in i&i, ICT | Getagged , | Reacties uitgeschakeld voor INTERVIEW Miles Berry

ROCKETBOOK IN DE MAGNETRON

Ondanks mijn tablet, smartphone en laptop ben ik nog steeds gek op een notitieblok.
Het ziet er soms een beetje oubollig uit als ik tijdens een overleg met IT deskundigen toch mijn pen pak. Eerlijk gezegd ben ik blij dat ik nu ook een notitieblok heb met een hoog e-gehalte.
Met mijn Rocketbook kan ik het geschrevene digitaal transporteren naar …ja waar naar toe wel niet.

Werking
clip_image001Met een Frixion erasable pen van Pilot kun je in het wave-notitieblok schrijven. Hoewel het gewoon papier lijkt zie je ook vage grijze punten. Hierdoor is het duidelijk waar de inkt op het papier staat. Na het donwloaden van de Rocketbook app kun je de pagina scannen. Vreemd genoeg staat daarna ook een scheve foto weer netjes rechtop en is alles in de juiste verhouding leesbaar.
De app kan echter meer, want dankzij een handigheidje sla je een pagina desnoods op 7 verschillende plekken op. Daarbij horen een cloudservice, maar ook Google Docs, OneNote, Dropbox, Faceboek of je mail.
Het trucje zit in de speciale tekens onderaan de pagina. Door een of meer icoontjes aan te kruisen bepaal je zelf naar welke diensten de notities gestuurd worden.

Magnetron?
Wil je meer dan eens de Rocketbook gebruik dan heb je een magnetron nodig. Dankzij de Pilot Frixion pen kun je een Rocketbook namelijk hergebruiken. De inkt in deze pen lost namelijk op als hij aan hoge temperaturen wordt blootgesteld.

Zodra de notities opgeslagen zijn, en alle 80 pagina’s Rocketbook helemaal vol zijn moet je het blok verwarmen in een magnetron. Vergeet niet een koffiemok die voor driekwart gevuld is met water op het boek te zetten. ¾ met ‘m en je blok is weer zo goed als nieuw! (overigens een haarföhn werkt ook). Kijk tijdens het opwarmen wel of het wave logo verkleurt naar donker.
Vreemd genoeg moet je als het logo donker is deze handeling herhalen nadat je het notitieblok hebt omgedraaid.

Hoe kom je aan een Rocketbook?
In Nederland verkoopt de Activegroup deze boeken in haar webshop (€ 34,95 excl. btw.) (https://www.activegroup.nl/webshop/)
De Frixion-pennen zijn op veel plaatsen (o.a. bij Bruna) te koop.

Geplaatst in ICT | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor ROCKETBOOK IN DE MAGNETRON

In memoriam René Franquinet

imageIn zijn woonplaats Berg en Dal is oud-voorzitter, bestuurslid, erelid, penningmeester, redacteur, auteur en leraar Nederlands en leraar Informatica, René Franquinet op 69-jarige leeftijd overleden.

René was een (digitale) duizendpoot. Na ooit vertaler en redacteur aan Spirou/Robbedoes te zijn geweest ging hij Nederlands doceren. Later stond hij aan de wieg van Informatica in de klas, een vak dat hij jarenlang doceerde aan het Thomas a Kempis College in Arnhem.

Nadat hij in 2010 de school vaarwel had gezegd bleef hij actief in zijn vak als redacteur voor veel boeken; zo schreef hij onder andere mee aan de lesmethode Enigma online, was hij columnist voor ICT nieuws en leverde hij diverse redactionele bijdragen aan verschillende boeken en tijdschriften.2017-0207 RENE FRANQUINET rouwadvertentie
In zijn columns gaf René blijk van de liefde voor het leraarschap en het vak Informatica, dat deed hij door te proberen de lezer tot nadenken te zetten.
Naast zijn auteurschap vervulde René ook veel bestuursfuncties; zo was hij lange tijd voorzitter van de docentenvakvereniging i&i en werd benoemd tot erelid van deze vereniging. De vereniging deed nooit vergeefs een beroep op hem.
Met Rene aan tafel werd er gediscussieerd, gelachen en ging je nooit met lege handen naar huis. De laatste jaren was René een groot promotor van het vak informatica in al zijn facetten.

Namens het Platform VVVO maakte René samen met de vertegenwoordigers van drie andere lidorganisaties deel uit van het bestuur van de Onderwijscoöperatie. Hier zette hij zich in voor een sterkere positie van de leraar, de beroepsgroep waarvoor hij zich zijn hele leven ten dienste heeft gesteld.

Met het overlijden van René is een inspirerend en zeer aimabel persoon heengegaan.

Geplaatst in ICT, Onderwijs | Reacties uitgeschakeld voor In memoriam René Franquinet

GRIENSTEIDL WEER WEG?

Café Griensteidl stond vroeger onder een andere naam bekend, namelijk als „Café Größenwahn“ (Café Grootheidswaanzin). Van dat café, waar ooit beroemde kunstenaars een hele middag over een kopje koffie deden is niets meer over. Het verdween al in 1897.
Het café ligt aan de Michaelerplatz tegenover het oude Burgtheater en de keizerlijke Hofburg.
120 jaar nadat de eerste versie van het café verdween staat het volgens diverse Weense kranten weer op de nominatie om te verdwijnen. Dit keer waarschijnlijk niet zo liederlijk als toen, maar toch lijkt het erop alsof dit prominente koffiehuis van de kaart zal verdwijnen.

Het is buiten koud als we binnenkomen, we wachten netjes op de ober die ons een tafel zal wijzen.
Bij binnenkomst valt gelijk een kast met meerdere encyclopedieën op en een journaalkast. De grote zaal is licht crème en aan de hoge plafonds hangen bollen, lampen die niet echt sfeer verhogend zijn. Na de in pak gestoken ober komt een zeer gezette dame aan onze tafel om de bestellingen op te nemen. We zitten aan het raam, door de gordijntjes zie je aan de overkant een halfnaakte stenen man, een van de beelden waarmee de Hofburg is bekleed.

Café Griensteidl werd in 1847 door apotheker Heinrich Griensteidl geopend. Ontspanning en een goed gesprek moeten betere geneesmiddelen zijn dan de pillen van gedroogde regenworm en boomschors moet hij hebben gedacht. Al snel werd het café een ontmoetingsplaats voor schrijvers, dichters en hun recensenten. Ook politici vonden hier hun tafeltje, zowel de enge nationalist Schönerer als de socialisten Adler en Austerlitz discussieerden over de beste manier waarop je het keizerrijk in zijn nadagen aan zijn einde kon helpen. Onder het raam van de keizer ontstond hier het hoofdkwartier van de Arbeidersbeweging.

Lees meer….

Geplaatst in Oostenrijk | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor GRIENSTEIDL WEER WEG?

REËEL SOCIALISME IN WENEN

Het valt niet mee om een begrip als Real existerende Sozialismus uit het Duits te vertalen. Zelf vond ik het staan voor: “socialisme waar je mee om moet gaan, ook al wil je niet”.
De DDR was tot 1989 een voorbeeldig “Real existierender Sozialistische Staat”. Af en toe bezocht ik er tijdens de Honnecker periode vrienden of was ik er gewoon toerist. Al snel ontdekte ik, mede dankzij mijn vrienden, dat de DDR vooral een niet reëel functionerende staat was. Het naargeestige onderdrukkende socialistische systeem gun je niemand. Voor meelopers en profiteurs leek het er allemaal prima, heel veel anderen wilden de heilstaat maar wat graag verlaten.
Het geforceerde vereren van socialistische helden hoort ook bij zo’n griezelstaat. Iets dat je in het vrije westen niet zo snel tegenkomt. Toch lijkt het soms alsof men dat in Wenen nog steeds niet helemaal snapt. Zo ontdekte ik in het Donaupark de buste van Che Guevara en zag ik bij een tramhalte dat tramlijn 2 naar het Friedrich Engels Platz rijdt. Ook het Russische sociaal realistische overwinningsmonument op het Schwarzenberg-Platz verwacht je hier niet. Bij de laatste is de naam van massamoordenaar Stalin nog goed te lezen. Het prominent zichtbare monument moet op zijn minst ergernis oproepen bij de Oostenrijkers. Trouwens in de Schönbrunnerstrasse 30 hangt ook nog steeds de beeltenis van Stalin. Ooit heeft hij in het hier aanwezige pension socialistische werken geschreven (een beetje socialistische dictator schrijft minsten een boekenplank vol filosofische werken).
Wenen is van oudsher een stad met een sterke socialistische traditie, wellicht was dat de reden dat Hitler er zo’n hardgrondige hekel aan had. De huidige magistraten komen nagenoeg allen uit een sociale hoek, ook al hebben de populisten van de FPÖ en ÖVP geprotesteerd tegen de onthulling van Che Guevara en werd de neus van het beeld afgezaagd, sinds 2008 staat het beeld nog steeds in het Donaupark. We treffen meer opvallende beelden aan, van bijvoorbeeld Latijns-Amerikaanse vrijheidsstrijders als Simon Bolivar en de voormalige Chileense President Salvador Allende. Dat zijn overigens niet de enigen, zo ook een beeld van de Azerbeidjaanse Islamitische componist Üzeyir Hacıbeyov en het Pauskruis ter herinnering aan het bezoek van de paus in 1983.

Vanwaar toch dit gekke gedoe van solidariteit met Zuid-Amerika, de Islam en de katholieke kerk in dit park met hoge toren?
Op de plek waar zich nu de 260 m hoge Donauturm en het park bevinden lag tot 1960 een vuilnisbelt. De onwelriekende luchtjes die in de warme zomermaanden de stad bereikten zorgden ervoor dat het terrein werd aangepakt. De toren werd in die jaren gebouwd, net als zoveel van dit soort merkwaardige staketsels, om te laten zien dat Oostenrijk ertoe doet. De vuilnisbelt werd geruimd en deels overdekt met veel aarde. Daarbovenop werd een contrasterende bloemententoonstelling ingericht, WIG 64 (Wiener Internationale Gartenschau 1964) zoals de tentoonstelling werd genoemd. Het contrast kon overigens niet groter zijn, want dit terrein was een executieplaats waar Wehrmacht soldaten, die in de laatste dagen van het Hitlerregiem inzagen dat het geen zin meer had om door te vechten, werden geëxecuteerd.
Er is in het park weinig over van de tentoonstelling, zo is de kabelbaan wegens gebrek aan belangstelling verdwenen en zijn de bijbehorende gebouwen gesloopt. Enkel een minitreinbaantje is nog over van uit jaren van weleer.

Het waarom van het park kon ik niet achterhalen. Mogelijk is het een contrast waar de inwoners van Oostenrijk graag mee willen leven. Na de Tweede wereldoorlog moesten de misdadige medewerkers van uit de nazitijd (Waldheim is zo’n voorbeeld) noodgedwongen het land blijven besturen. Pas 25 jaar na de tweede wereldoorlog kwam langzaam het inzicht dat dat niet meer kon. Of zo’n park en al dat sociaal realistische gedoe bijdraagt aan de verwerking van een zwaar verleden kan ook een reden zijn. Vreemd is het zeker.

Geplaatst in Oostenrijk | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor REËEL SOCIALISME IN WENEN

VEEL IN HET NATUURHISTORISCH MUSEUM

Alleen al de entree met grote hal en vide zijn meer dan de moeite waard. Toch voel je je er wat verloren. Ons eerste doel, het planetarium viel zelfs tegen. We bekeken er een onheilsfilm met een happy end. Het ging over enorme catastrofen die het heelal te wachten staan, maar die uiteindelijk in tijd en ruimte nog erg ver van ons liggen. Na de film zwierven we nog door de zalen, hier kun je je uren vermaken is de conclusie. Nooit eerder zag ik zoveel artefacten uitgestald in van die ouderwetse museale vitrinekasten. Steentje naast steentje, insect naast insect en dat meer dan 30 miljoen stuks. Het onmogelijk ze allemaal tegelijkertijd zien, daarom is altijd wel een thema tentoonstelling.

Hier is lang voor verzameld, te beginnen met het rariteitenkabinet van keizer Frans I (1750). Franz was een luie keizer die het regeren aan Maria Theresia overliet. Zelf hield hij zich liever met kunst en vooral verzamelen bezig. Toen zijn collectie niet meer in de Hofburg paste werd het Natuurhistorisch Museum in 1871 door Franz Josef (in 1871) gebouwd.

De 39! zalen van het museum zijn rijkelijk geïllustreerd op de plafonds en langs de muren. Door de op een pakhuis lijkende opstelling kost het moeite dat allemaal goed te zien. Bijna rennend door de begane grond kom ik collecties tegen die bestaan uit mineralen, fossielen, natuurverschijnselen en prehistorische vondsten. De stenen hebben prachtige kleuren en zijn waarschijnlijk zonder uitzondering interessant objecten. Spectaculairder vind ik de fossielenzalen met hun reusachtige dinosauriërs. Het lijkt allemaal echter net niet echt. Zijn die poten van plastic of komen ze echt uit Wyoming?

Een verdieping hoger is het hele opgezette dierenrijk in evolutionaire volgorde te zien. Hoewel veel, heel veel dieren deze verdieping bevolken vind ik de uitstalkast met de prachtige pinguïns een topper al zien er wel een beetje sneu uit. Hun vacht lijkt meer op een oude jas die ze te ruim zit. Opgezet kan ik die dieren minder waarderen. Als overdaad niet schaadt is het trouwens hier, nieuwsgierig geworden door alles moet ik er zeker weer heen, maar dan minstens een hele dag.

Foto-album Naturhistorisches Museum

Geplaatst in Oostenrijk | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor VEEL IN HET NATUURHISTORISCH MUSEUM

ROEST OP DE KERSTMARKT

Dit jaar bezocht ik drie keer een kerstmarkt. De eerste keer was in Leer, de andere twee keer lagen op een bekendere locatie, namelijk in Wenen voor het Raadhuis en op het Maria Theresia plein.
De laatste kerstmarkt ligt ingeklemd tussen het Kunsthistorisch museum en het Natuurhistorisch museum. ’s Avonds worden deze musea in de donkere maanden spectaculair verlicht met lichtshows.
Een kerstmarkt of Weihnachtsmarkt is een Duits fenomeen rondom de kerstdagen. Op zo’n kerstmarkt staan dan diverse kraampjes, meestal de vorm van een kerststal waarin bibberende meneren en mevrouwen kerstartikelen, eten, glühwein en allerlei “heb-ik-niet-nodig-maar-is-toch-wel-leuk” spul verkopen.
Een kerstmarkt begint pas sfeer te krijgen als de schemer invalt en de lampjes alle prullaria extra aantrekkelijk maken. Ook de glühwein lijkt dan extra kruidig te smaken.
In Wenen passeer ik een unieke kraam. Een koude mevrouw in een bruine jas met puntmuts lijkt oud roest te verkopen. Drommen toeristen fotograferen en bekijken haar kraam met bergen schroeven, bouten, gereedschappen, maar ook fototoestellen en kinderspeelgoed. Alles van chocolade. Nooit eerder zag ik dat je van cacao zoiets kon maken. De neiging om iets te kopen is groot, maar prijs en transportmogelijkheden weerhouden mij daarvan. Wat foto’s in het kader van “dan hebben we de plaatjes nog” en een kopje glühwein uit geel laarsje maken de avond op dit plein compleet.

Foto-album Kerstmarkt Wenen

Geplaatst in Oostenrijk | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor ROEST OP DE KERSTMARKT

RECENSIE: Programmeren kun je leren

imageHet lijkt wel alsof programmeren voor kinderen in het basisonderwijs meer in de belangstelling staat dan in het voortgezet onderwijs. Loop over grote onderwijsbeurzen en het valt direct op dat er voor het basisonderwijs mooie technologische hulpmiddelen en boeken zijn.
Over drie jaar is iedere basisschool verplicht aandacht te schenken aan technologie en wetenschap waar ook programmeren bij hoort. De boeken van “Programmeren kun je leren” besteden aandacht aan zowel de leerling als de leraar die met het materiaal moet werken en mogelijk zelf niet zo handig is.

De serie bestaat uit een docentenhandleiding en vier degelijke boekjes. Het boekje is afkomstig uit Engeland waar op de Engelstalige versie ook nog aan toegevoegd is “The Troubleshooting handbook for parents and teachers”.

Met behulp van de serie Programmeren kun je leren kun je dus ook als leraar snel de beginselen van het programmeren onder de knie krijgen. In vier delen maak je gaandeweg kennis met verschillende manieren van programmeren en programmeertalen.

Voor wie is Programmeren kun je leren geschikt?
Programmeren kun je leren is geschikt voor leerlingen van groep 6 tot en met de eerste leerjaren op VO scholen. Leerlingen kunnen dus vanaf groep 6 redelijk zelfstandig aan de slag met de boeken. Voor ondersteuning door de leraar is een handleiding toegevoegd. Dezelfde handleiding biedt de mogelijkheid om leerlingen extra opdrachten te geven.
Inhoud van de vier boekjes
Programmeren kun je leren – boek 1
Programmeren is stap voor stap instructies geven aan de computer. In deze serie wijzen hulprobots je de weg, zodat je alles goed begrijpt. Nog nooit geprogrammeerd? Aan de hand van dit boek ga je aan het werk met Logo en Scratch en leer je over algoritmes, instructies geven en debuggen. Je leert hoe je schildpadden en robots over je scherm kan laten lopen.
Programmeren kun je leren – boek 2
In boek 2 staan tips om sneller te kunnen werken. Programmeren wordt makkelijker door lussen, herhalingen en variabelen te gebruiken. Je leert meer in Logo en je bouwt programma’s en games in Scratch. De hulprobots helpen je ook deze keer weer. Je leert werken met geluid in Scratch en schrijft zelf een doolhofspel.
Programmeren kun je leren – boek 3
Wat als? In deel 3 leer je hoe je keuzemogelijkheden met ‘als’ inbouwt. De ‘if’-instructie is heel belangrijk als je programmeert. Hiermee laat je de computer ‘beslissingen’ nemen. Je werkt met Scratch, Python en Sprites. Je schrijft een quiz-programma in Python en smeert een robotboterham! Ook de hulprobots zijn in dit deel weer van de partij.
Programmeren kun je leren – boek 4
In boek 4 word je steeds handiger in het programmeren. Je maakt webpagina’s in HTML. Ook gebruik je JavaScript voor interactieve webpagina’s. HTML en JavaScript zijn de talen die je nodig hebt als je wilt programmeren voor websites. Bouw met hulp van dit boek zelf een site over je lievelingsdieren! De hulprobots staan weer klaar met tips en trucs.

De schrijver en gelukkig ook de vertalers is het gelukt een handzame serie van stevig gekafte boekjes te maken die zeer praktisch in de klas ingezet kunnen worden. Het is goed dat de bruikbare programmeerconcepten (Logo, Scratch, Python, HTML en Javascript)  worden uitgelegd en met elkaar vergeleken. Met een beetje inspanning kan een leraar hier goed mee uit de voeten. Ook voor ouders die met hun kinderen aan de slag willen is het een heel aardige methode. De uitgever claimt dat met de uitleg over de programmeertalen leraren en ouders in staat zullen zijn om problemen en storingen op te lossen. Dat laatste betwijfel ik, want programmeren moet je doen en onderhouden. Mogelijk is deze serie een aanzet daartoe,

Engelse versie: https://www.bookdepository.com/How-Code-Level-1-Max-Wainewright/9781784932367

Nederlandse uitgeverij: http://www.arsscribendi.com

Bestellen (de hele serie met handleiding kost € 62,78): http://www.schoolsupport.nl/Programmeren+kun+je+leren

Geplaatst in ICT, Recentie | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor RECENSIE: Programmeren kun je leren

WIE ROEPT DE BOZE LERAAR TOT REDE?

Boze burgers van de Verenigde Staten kiezen een boze president, maar ook in Nederland schieten de boze-mensen-partijen als paddenstoelen uit de grond. Het lijkt wel alsof de mens ‘boos’ als ideologie omarmt.
In Nederland lijken veel mensen boos en dus zijn er ook boze leraren.
Waarom zijn leraren boos?
Het lijkt er vooral op dat de overheid jarenlang het onderwijs als sluitpost op de begroting gebruikt. Leraren zijn vaak jarenlang trouw aan hun professie, dus maken ze die overheid in meerdere hoedanigheden mee. Het gevolg was dat werkdrukverhoging, salarisbevriezing en merkwaardige experimenten op de beroepsgroep werden losgelaten.
Boze leraren steken hun boosheid niet onder stoelen of tafels. Het is natuurlijk wel de vraag of ze gelijk hebben in hun boosheid.
Zo kwam in het vroege voorjaar het rapport Onderwijs2032 uit. Een rapport van de commissie Schnabel met voorstellen om het onderwijs eigentijds te maken.
Slechts weinig leraren zijn van de inhoud van het rapport op de hoogte. Een boze groep leraren mobiliseerde al spoedig een tegenactie. (link naar BON)
De Onderwijscoöperatie werd gevraagd het rapport eveneens kritisch te bekijken op de gevolgen voor leraren en hun onderwijs. De resultaten van het onderzoek van de werkgroep van de Onderwijscoöperatie waren uiteindelijk helder. Als er geen tijd, geld en sturing zal zijn, dan gaat het rapport Onderwijs 2032 niet lukken. Hiermee werd een groot aantal argumenten van de boze leraren bevestigd.
Wie denkt dat de boze leraren daarna niet meer boos waren, heeft het mis, boosheid lijkt een basishouding. Ook het lerarenregister moet het de laatste tijd ontgelden. Wie aan de boze anti-lerarenregister-leraren probeert uit te leggen dat het register voor en door hen is ontworpen krijgt enkel weerstand en ongeloof te verwerken. Deze onvoldoende geïnformeerde groep wil een register-exit nog voor we eraan begonnen zijn.
Dat leraren mogen meedenken en meewerken aan het ontwerpregister, gaat aan de boze collega’s voorbij. Om het bestaan van het register te garanderen en om dat register te laten werken is enige regelgeving nodig. Helaas kijken criticasters (lees: muggenzifters) niet naar de redelijkheid hiervan, maar komen met halfslachtige voorstellen veelal gebaseerd op onvoldoende kennis of verkeerde interpretaties.

Waarom toch dat boos zijn?
Boze mensen krijgen vaak spijt van die gemoedstoestand. Wanneer zeggen de niet-boze-mensen eens tegen de bozeriken dat het genoeg is geweest alvorens spijt te krijgen van wat je in je boosheid aanricht?
Leraren staan voor meepraten en kritisch meedenken in plaats van hun gelijk uitschreeuwen. In ieder geval is het te verkiezen om voor de inhoud te gaan, in plaats van een simpele online enquête plaatsen (die ook door niet-leraren ingevuld mag worden) of roeptoeteren via sociale media.

Geplaatst in Onderwijs | Reacties uitgeschakeld voor WIE ROEPT DE BOZE LERAAR TOT REDE?

WAAROM HET LERARENREGISTER?

imageVanaf het eerste begin is het Platform Vakinhoudelijke Verenigingen Voortgezet Onderwijs betrokken bij het wetsvoorstel dat alleen nog in de eerste kamer moet worden bekrachtigd. De aan te nemen wetswijziging beïnvloedt de zeggenschap van leraren over hun beroep.

Hierdoor worden leraren meer dan voorheen erkende professionals die zelf bepalen hoe zij hun bekwaamheid onderhouden. Het register is een middel om die erkenning te waarborgen.

Bedoeling van de wet
Kort gezegd is het register geen aparte wet, maar een aanpassing op de sectorwetten voor de onderwijssectoren. In die wetten kwam de beroepsgroep er karig van af, door de wetswijziging verandert de positie van de leraar. De leraar wordt gezien als een professional met een bevoegdheid, die zijn bekwaamheid onderhoudt en dat laat zien.

Het is dus een wetswijziging die het leraarsberoep wettelijk definieert. Daarbij horen rechten en plichten. De beroepsgroep gaat zelf die rechten en plichten definiëren en bewaken. Uitgangspunt is dat je bij een loopbaan voor de klas in het register moet staan.

En de arbeidsmarkt dan?
Er is inderdaad een dreigend tekort aan leraren. Met een register waarin je alleen kunt komen als je een bevoegd leraar bent zal dat niet veranderen. Wel zal het gesjoemel met onbevoegden en heen en weer geschuif van leraren als pionnen op een schaakbord lastiger worden. Ook neemt de status van een beroep toe en zullen wellicht meer mensen voor het beroep kiezen. 

Onderwijscoöperatie als vertegenwoordiger van de beroepsgroep
In 2011 hebben onderwijsvakorganisaties, waaronder het Platform Vakinhoudelijke Verenigingen Voortgezet Onderwijs, de handen ineengeslagen en de Onderwijscoöperatie (OC) gevormd.
Doel is het leveren van een bijdrage aan het vormen van een sterkere beroepsgroep. Daarin werken ze aan drie zaken:

Lees meer….

Geplaatst in Onderwijs | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor WAAROM HET LERARENREGISTER?

Recensie boek Digitale Video

digitalevideo

Velen van ons kennen Flipping the Classroom. Wie dat ooit heeft gedaan in zijn lessen, weet dat veel goedbedoelde filmpjes een hoog sufheidsgehalte hebben. Boeiend filmen doe je niet zomaar. Boekjes en internetinformatie over hoe je een goede film moet maken is/zijn uiteraard overal verkrijgbaar. De vraag is of een 356 pagina’s tellend boek de oplossing is. Het kloeke naslagwerk Digitale Video van uitgeverij van Duuren Media is op het eerste gezicht nauwelijks een handboek te noemen, eerder een stevig naslagwerk.

Inhoudelijk stevig kun je het gelukkig ook noemen, want wie door het boek heen gaat komt werkelijk alle elementen van videofilmen tegen.

Al heb ik thuis nog een echte videocamera, zelf hanteer ik het liefst mijn smartphone (net als veel leerlingen en collega’s). Het apparaatje is altijd aanwezig en de kwaliteit beter dan menig videocamera van 5 jaar geleden.

Omdat de smartphone in schoolsituaties het meeste voorkomt ben ik vooral daarnaar gaan kijken. Het boek gaat daar (helaas) niet specifiek op in, maar met alle andere tips, trucs en leerzame onderdelen kom je dankzij het handboek Digitale Video zeker tot mooiere resultaten.

Het boek heeft als doel mensen te helpen die met hun betaalbare digitale videocamera of moderne hybride fotocamera een kwalitatief goede videofilm willen maken. Wie daar les in geeft aan leerlingen weet dat je dat niet zomaar kan. Filmpje maken is een simpele druk op de knop, maar een goed standpunt zoeken, de juiste belichting vinden en mooi geluid realiseren in een passend verhaal is een stuk moeilijker.

Als je een aansprekende videofilm wil maken moet je de techniek leren begrijpen en de mogelijkheden van de camera doorgronden (dat geldt zelfs voor een smartphone). Zoals gezegd geluid, compositie, camerastandpunt en beweging, maar ook kennis van accessoires als microfoons, statiefkoppen, videolampen en opslagmedia zijn belangrijk.

Talloze voorbeelden van inzet van een videocamera komen in dit boek aan bod.  Jargon is niet vreemd, maar de schrijver legt die telkens op een verfrissende en heldere manier uit. Zo weet de lezer dankzij dit boek wat bijvoorbeeld chroma key, dubbing, voice-over, vloggen, stop-motion of viral video is. Het boek een echt naslagwerk, want wie iets wil weten kan het erin vinden. Zo staan er ook verschillende soorten opnamen in het boek, zoals bruidsreportages, vakantiefilms, natuurfilms en speciale effecten.

Nabewerking van video is net zo belangrijk als het filmen zelf, in hoofdstuk 17 en 18 komen aan bod het nabewerkingsproces, kleurcorrectie, effecten en het maken van titels.

Videograaf Bert Venema is in dit boek uitgebreid ingegaan op alle aspecten die bij het maken van een professioneel ogende videofilm komen kijken. Daarom alleen al past Handboek Digitale Video in iedere schoolbibliotheek.

Geplaatst in ICT, Recentie | Getagged , | Reacties uitgeschakeld voor Recensie boek Digitale Video

De social teacher : recepten voor sociale media in je klas

De social teacher : recepten voor sociale media in je klas

socialteacherBinnenkort wordt menig collega weer op ouderavonden verwacht. De kans is groot dat kritische ouders vragen hoe de school omgaat met sociale media. Wil je als leraar een zinnig antwoord op die vraag geven, dan is ervaring met die sociale media en enige theoretische achtergrond erg handig. Wellicht is het nog handiger om die sociale media verantwoord in te zetten in de lessen. Lars Matthys geeft met ondersteuning van Tim van Lier een aantal mooie handreikingen en heel veel voorbeelden. De praktische ideeën voor het didactisch gebruik van sociale media op basis- of middelbare scholen komen daarbij goed uit de verf.
Matthys heeft aan de hand van vier functies een ordening aangebracht in de vele beschikbare sociale media.

1. Een stap in de wereld
Dankzij sociale media is het makkelijk om in contact te komen met de rest van de wereld. Niet alleen is overal informatie te vinden, ook leg je makkelijk contact met mensen over de hele wereld.
2. Do it yourself
Via de vele video’s worden sociale mediagebruikers gestimuleerd om zelf aan de slag te gaan in plaats van hulp in te schakelen. Door zelf video’s te maken, of een groep op Facebook te starten kun je lotgenoten vinden. Ook ben je zelf in staat hulp te bieden dan wel te vragen.
3. Het geheel is meer dan de delen
Samenwerken is een belangrijke succesfactor voor een opleiding of studie. Daarvoor hoef je met sociale media niet meer de deur uit. Per definitie bieden sociale media programma’s daar mogelijkheden toe.
4. Een gemotiveerde leerling is er twee waard
Buiten school worden sociale media volop gebruikt. Door die ook in de school in te zetten wordt lesgeven aantrekkelijker en neemt de motivatie bij leerlingen toe.

Aan de hand van een beschrijving van een tool vat ik een voorbeeld uit het boek kort samen. De beschrijving van iedere applicatie beslaat hooguit anderhalve pagina beschreven tekst. De in het boek opgenomen voorbeelden en ideeën zijn daardoor snel te begrijpen en makkelijk uit te voeren.

Figure Running
Allereerst is het de bedoeling dat leerlingen de (gratis) app Figure Running downloaden. Figure Running is geschikt voor het vak gymnastiek. Wil je leerlingen laten lopen of veel in beweging brengen dan is Figure Runningzeer motiverend. Als leraar geef je leerlingen de opdracht om een figuur te lopen, of laat dat in een groepje doen. Via de website kan de leerling de figuur terugzien. Daarna kun je de figuur delen via Facebook, Twitter of Instagram. Als leerlingen mooie grote figuren willen maken zal er dus veel gelopen moeten worden.

Met voorbeelden als hierboven staat het boek vol, de korte beschrijvingen zijn recepten voor de sociale teacher. De recepten lezen prettig en vooral het lexicon achterin is praktisch om het gelezene nog eens op te halen.

Toch nog een kritische noot. In Gent kwam ik tijdens de Vlaamse ICT praktijkdagmet het boekje in aanraking. Het boekje is voor de Belgische onderwijsmarkt geschreven, de Vlaamse schrijfwijze kan zodoende wel eens tot verwarring leiden.

Wil je als docent meepraten en e.e.a. ook nog eens educatief verantwoord inzetten dan is het boekje van 118 pagina’s de moeite waard.

Geplaatst in ICT, Recentie | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor De social teacher : recepten voor sociale media in je klas

APLUS 22e introductie-excursie

Klik op een onderstaand plaatjes om direct naar de foto’s te gaan.

 

image

Geplaatst in Nederland, Onderwijs | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor APLUS 22e introductie-excursie

Het Lerarencongres gaat niet óver leraren, maar is er vóór leraren

imageLeraren maken het verschil en dat is geen loze leus. Het is waarschijnlijk de reden dat onderwijs in Finland, waar alleen hooggekwalificeerd personeel voor de klas of groep staat, zo goed en succesvol is.

In ons land wordt de positie van de leraar regelmatig veronachtzaamd. Zo vergeten we al jaren salarissen te verhogen, is de positie van de startende leraar niet makkelijk en ook de status van het beroep kan wel een duwtje gebruiken. Wellicht is dat de reden dat er langzamerhand een steeds nijpender lerarentekort ontstaat.

Wil ons land mee blijven doen met de kennistop van de wereld dan staan we voor een forse uitdaging. Gelukkig zijn er nog veel leraren, die net als ik, denken dat juist zij het verschil maken. Willen zij werkelijk iets voor de samenleving betekenen dan kan dat het beste in vereniging of samenwerking. Samenwerken met behulp van de expertise van collega’s van de Onderwijscoöperatie is een van de opties. Die instelling doet er alles aan om de status van het leraarschap te verbeteren. Lees meer….

Geplaatst in Onderwijs | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor Het Lerarencongres gaat niet óver leraren, maar is er vóór leraren

BORKUM eens…..

Het stille ochtendstrand is gekleurd met vrolijk ogende strandkorven. Op deze warme dag zal de uitbater goede zaken gaan doen. We zijn te vroeg voor de koffie, die krijg je hier pas na tienen. Gelukkig is er een aardige koffietent, waar men bereid is eerder te schenken. Onze boot vertrok al om half acht, zelfs in de vertrekhal was alles nog gesloten. Het eiland heeft als leus: “Als u een dagje naar Borkum komt bent u voor het avondeten weer thuis”. Dat klopt omdat de laatste boot om zes uur van het eiland vertrekt. Nooit eerder was ik op Borkum geweest, voornamelijk omdat ik bij het eiland altijd onaangename Duitse associaties krijg. De Kaiser liet hier een fort bouwen en soms lijkt het alsof het stof van pas gepoetste leren laarzen nooit is verdwenen. Straten met namen van Bismarckstraße en Hindenburgstraße of Hohenzollern op een hotel verwijzen naar dit griezelige nationalisme. Ik herinner mij ooit gelezen te hebben dat er een eilandlied was dat de gasten dagelijks samen op het strand zongen. De tekst is snel op internet gevonden:

Lees meer….

Geplaatst in Duitsland, Reis foto's, Reizen | Getagged , | Reacties uitgeschakeld voor BORKUM eens…..

DE STOEL VAN MIELKE

Even zitten op de plek waar mensenverachter en misdadiger nummer 1 van de DDR van 1957 tot november 1989 de scepter zwaaide. Zou op de stoel van deze mensenverachter, moordenaar en politieke misdadiger ook een zweetdoekje hebben gelegen die later in een weckfles werd bewaard om hem te kunnen opsporen?
Puur uit minachting voor deze mensenhater ga ik achter zijn bureau zitten in zijn oersaaie en suffe kamer. Hier besloot de opperste DDR griezel gezinnen uit elkaar te halen en liet hij weldenkende dissidenten opsluiten. Omdat hij een hekel had aan personen met een titel liet hij o.a. medewerker Werner Teske ter dood brengen (in 1981).

Lees meer….

Geplaatst in Duitsland, Reis foto's, Reizen | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor DE STOEL VAN MIELKE

ZOOLOGISCHER GARTEN en TIERPARK

In Berlijn is na de hereniging niet alles samengegaan. Er zijn meerdere dierentuinen, maar ook opera’s, universiteiten en zelfs twee centra te weten Kurfürstendamm en Alexanderplatz. De eerste raakt wel steeds meer de status kwijt die het ooit had. Was tot 1989 het oostelijk deel een slaapstad, nu is Kurfürstendamm aan het versuffen, hoewel daar nog steeds dure en luxe winkels staan.
We bezoeken in deze weken beide dierentuinen, niet zozeer om het verschil aan te geven, maar eerder om de sfeer te proeven. Tierpark werd in juli 1955 op het terrein van Schlosspark Friedrichsfelde geopend.

Lees meer….

Geplaatst in Duitsland, Reis foto's, Reizen | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor ZOOLOGISCHER GARTEN en TIERPARK

POKÉMON IN BERLIJN

LustgartenDe hype van 2016 is ook in Berlijn geëxplodeerd. Zo zat ik gisteren in een restaurant en vroeg de ober mij op welk level ik zat. Zijn conclusie “Sie sind viel Unterwegs” en dat klopt natuurlijk.Lustgarten

Overal vang ik Pokémons, vind ik Pokéstop en in mijn directe omgeving bevinden zich een stuk of zeven Gyms. Voor wie de terminologie niet beheerst, dit zijn plekken waar je smartphone aangeeft dat er iets te Pokémonnen is.

Er wonen veel mensen in Berlijn en mogelijk is de stad daardoor ook vol van Pokémon. De virtuele wezens zitten in de omgeving die bij de soort past. Zo kan dan ook geen toeval zijn dat je in een doorleefde buurt als de onze veel Rattata’s (ratten) en Zubats (vleermuizen) tegenkomt.

Lees meer….

Geplaatst in Duitsland, Reis foto's, Reizen | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor POKÉMON IN BERLIJN

CHOUPETTES IN DE RATHAUSSTRAßE

 

Ze bestaan echt. Winkels waar je binnen loopt omdat ze zo mooi zijn. Hun schoonheid komt door de mate waarin ze met goederen gevuld zijn, hun kleurenrijkdom of door de heb. In dat laatste geval verkopen ze iets dat je heel graag wil bezitten. Wie in Berlijn en er goed ron kijkt komt meerdere van dat soort winkels tegen. Je koopt er niet snel iets, het visuele genot is ruim voldoende.
Zo ga je naar KadeWe vanwege de kostbare goederen, naar Oom Philip vanwege zijn speelgoed zooi en naar Rathausstraße nummer 6 voor snoep en koek. De winkel heet “La Gour Goumande” en  ligt op een steenworp afstand van Alexanderplatz. Hier worden Choupettes, Madeleines, noga’s en heel veel overheerlijke chocolade al dan niet in de mooiste blikken en verpakkingen verkocht.

Het interieur is prachtig en een uiterst vriendelijke eigenaar begroet on hartelijk. De blikken in honderden kleurtjes staan gestapeld tot het plafond.Alles oogt prachtig, het kost dan ook de grootste moeite om niet iets te kopen. Watertandend rond lopen in een winkel met een Franse naam lijkt niet erg Berlijns, maar mag je niet missen.

De volgende keer zal het me niet lukken zonder minstens een doosje bonbons de magistrale ingang te passeren.

Geplaatst in Duitsland, Reis foto's, Reizen | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor CHOUPETTES IN DE RATHAUSSTRAßE