PROFESSIONELE RUIMTE OP AMELAND

2017-11-03 10.43.06Voor een presentatie ben ik op Ameland bij de Burgemeester Waldaschool, de opleiding voor beroeps- en algemeen voortgezet onderwijs. Bernard Kamsma is schoolleider, Marco Mosterman leraar en met z’n drieën zitten we om tafel om na te praten over mijn presentatie over de Wet Beroep Leraar en het Lerarenregister. Marco praat vol enthousiasme over zijn school en geeft aan dat de Burgemeester Waldaschool er in principe voor alle leerlingen van het eiland is. Dit is ongeacht welk soort onderwijs leerlingen na de basisschool willen volgen.

De school is met 168 leerlingen een kleine school, maar wel met een breed aanbod. Om leerlingen van goed onderwijs te voorzien hebben leiding en leraren naar mogelijkheden gezocht om invulling te geven aan de niveauverschillen. Dus als er ergens een plek is waar differentiëren in het voortgezet onderwijs gestalte krijgt dan is het hier wel. “Met een slagingspercentage van 100% doen we het goed, volgens Bernard. Voordeel voor ons is dat we ons onderwijs heel nauwkeurig op ons leerlingenaanbod kunnen afstemmen. Dat aanbod verschilt jaarlijks niet veel, mede omdat er geen nabijgelegen VO-scholen zijn”. “Leerlingen volgen hier vaak de theoretische leerweg en kunnen daarna door naar het vaste land. Wie wil en de capaciteiten heeft doet dat ook. Daarover hebben we goede afspraken gemaakt scholen op het Friese vasteland. Onze leerlingen kunnen meestal goed aansluiting bij zo’n school.”

Bernard en Marco volgden de informatiesessie over de wet Beroep Leraar en het register zeer kritisch. Zij zitten niet om het register te springen, omdat alles wat de wet beoogt op deze school al gedaan wordt. Wel komt het probleem van de nascholing aan bod. Het is niet zo makkelijk om vanaf het eiland op tijd in het midden van het land te zijn voor een formele cursus. Wil je je toch aan wal nascholen dan kan da2017-11-03 10.03.02t. Algemeen geldt dat wat goed is voor de ontwikkeling een docent wordt gehonoreerd. “Naar mijn mening is de schoolleider verantwoordelijk voor de kwaliteit van het onderwijs en met nascholing hou ik die kwaliteit op peil”, aldus Bernard. Met goede wil en een gemotiveerde leraar komen we het verst, wat dat betreft weerhoud ik niemand van na- of bijscholing.”

Bij de rondgang door de school vertelt Marco dat ieder leerjaar een eigen ruimte heeft. Met flinke groepen, want in het eerste leerjaar zitten 50 leerlingen bij elkaar. Drie leraren staan tijdens een lesuur van 45 min voor de groep (meestal zijn het twee gekoppelde lessen). Per klas wordt de onderlinge werkverdeling geregeld. Bij differentiëren hoort een voortdurende monitor om het niveau te bewaken. Daarbij hebben de mentoren een belangrijke rol. Het reilen en zeilen in de klas en de diverse problemen komen daardoor al snel naar boven. “In de klassen werken leraren intensief samen, aan peer review doen we als het ware dagelijks. In onze school hebben wij alle ruimte om de lessen naar beste weten in te richten”, aldus Marco.

Marco vervolgt: “Wij vinden dat leerlingen het naar hun zin moeten hebben. We proberen ze dan ook mee te geven dat deze school er voor ze is.” En om te laten zien dat we leerlingen serieus nemen krijg ik de uitnodiging om de volgende ochtend om 10.00 uur een kop koffie te komen drinken.
Nog voordat mijn boot van Ameland vertrekt ga ik er weer langs.
Het wordt al snel duidelijk dat de kantine er voor de leerling is. Als ze de klaslokalen uitstromen gaan ze zonder aanwijzing ergens in groepjes bij elkaar.
“Deze leerlingen en de ruimte die wij krijgen om ons onderwijs in te richten maken dat ik hier erg graag werk betoogt Marco”.

Posted in Onderwijs | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor PROFESSIONELE RUIMTE OP AMELAND

IM SCHATTEN VON MORGEN 1937

Het Märkisches Museum ligt nabij de Spree, niet ver van de Janowitsch Brücke. Het is een donkerrood bakstenen gebouw met de uitstraling van een kerk die in de donkerste wintermaanden zo dienst kan doen als horrorpaleis. We moeten zelfs even zoeken om de ingang te vinden. Eenmaal binnen worden we door vier museumbewaarders begroet. De horrorstatus neemt niet af als we in de grote lege zaal een stuk of wat grafstenen zien liggen.
We gaan direct naar de tentoonstelling 1937, groot is het niet, maar de veelheid aan foto’s, video’s, aanraakschermen, geluidsfragmenten zorgt dat we er langer rondkijken dan gedacht.

1937 was een stil nazi jaar, met al die auto’s die je op foto’s ziet lijkt het land zich economisch te hebben hersteld. Er heerste voor veel mensen in het Berlijn van toen een bedrieglijk soort rust en tevredenheid, als je rondloopt voel je dat het grote onheil gaat komen.
Aan het einde van de tentoonstelling staat op een bord de Nederlandse historicus Huizinga gememoreerd, hij schreef in 1935 het boek ”In de schaduwen van morgen” waarin hij voor het naderende onheil waarschuwde. In 1937 lijkt dat nog voorbarig te zijn. Het leven in 1937 lijkt extra mooi door een fotoalbum dat digitaal goed te bekijken is. Mijn oog valt op een optocht waar iedere praalwagen is gefotografeerd, zelfs de praalwagen met schoorsteenvegers.
Toch is het gruwelijk en grauw, zo ligt er ook het antisemitische weekblad Der Stürmer van uitgever en misdadiger Streicher, ook zie ik een oude typemachine van het merk Olympia, met op een van de toetsen, boven de 5, het runenteken voor de SS.

In 1937 wist men ook al dat het mis kon gaan, er werden grote oefeningen voor luchtaanvallen gehouden. Het was maar al te bekend na bombardementen door de Luftwaffe op Guernica dat luchtbombardementen zware verwoesting teweeg konden brengen. Een stalen deur van een schuilkelder uit die tijd onderstreept dit.

Techniek boeit mij, dus ook de Volksempfänger die zeer goedkoop op de markt kwam. Echt bakeliet, voor velen de eerste bron van radio amusement, uiteraard ook zeer geschikt voor propaganda.
Het Horst Wessellied heb ik nooit zo begrepen, hier staat zelfs een beeld van de vermoorde nazigriezel en -martelaar Horst. Het beeld werd gemaakt door de beeldhouwer Fritz Koelle. Dezelfde Fritz mocht na de oorlog een herdenkingsbeeld maken voor het concentratiekamp Dachau. Uiteindelijk werd dat beeld niet geplaatst om het verleden van deze Koelle. Lering trek je wel uit de tentoonstelling, het waren gewone mensen die heel ongewone politieke keuzes maakten en daarvoor later zwaar werden bestraft.

De rest van het museum is min of meer oude meuk, op een zeer traditionele wijze bijeengezet. Het klaslokaal met de strenge regels doet mijn glimlachen. Ja van Rust Reinheid en Regelmaat hield men zo’n 100 jaar geleden wel.
Het museum gaat binnenkort dicht en zal zijn naam verliezen. Van Märkisches museum zal de naam veranderen in Berlin museum. Ook zal het binnenste aan een grondige herinrichting worden onderworpen. Hopelijk komt er dan meer samenhang tussen de objecten. Wellicht een reden om er in 2020 weer eens te gaan kijken.

Meer foto’s
Locatie

Posted in Duitsland | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor IM SCHATTEN VON MORGEN 1937

GLEIMSTRAßE 1984

Zondag 4 maart 1984 had ik afgesproken met Hubertus en Holger. Beiden woonden en studeerden toen in Leipzig en wachtten ons in het centrum van de Hauptstadt der DDR op. De muur lag nog tussen de Bachstraße en de Rathausstraße waar Tineke en ik via Checkpoint Charlie heen gelopen waren. We ontmoetten elkaar in een alleraardigst café, dat ongeveer als enige open was. Het was mijn eerste weerzien met beiden, die ik in de zomer van 1983 in Bulgarije had ontmoet.

Samen een dagje Oost Berlijn stond op het programma. Eerst liepen we naar het bijzondere Pergamonmuseum. In tegenstelling tot na de val van de muur kon je er voor een paar mark binnenkomen en was het er erg rustig. Daar ik nog maar een jaar eerder een paar dagen in Bergama, het vroegere Pergamon (Turkije) was geweest leek me dat een passend begin van de dag. Na de reusachtige tempel te hebben bezocht vroeg ik aan Hubertus of het ook mogelijk was de muur van deze zijde te bekijken. Na enig weifelen vond hij dat dat wel kon. Met de U-bahn reden we naar metro station Schönhauser Allee en door de Gleimstraße richting Gleimtunnel waar heden ten nog te zien is waar de muur stond.
Ik hoopte in de verte nog iets van West te ervaren, maar helaas was dat niet mogelijk. Hier geen trapje met wuivende mensen aan de andere kant, wel een wachttoren met daarop een soldaat met verrekijker. De sfeer was zo benauwend dat ik er maar geen foto van durfde te maken.

We liepen min of meer zwijgend terug naar het metrostation. Wel weet ik dat ik die middag Hubertus duidelijk te kennen gaf dat voor het jaar 2000 er geen muur meer kon zijn. Op geen enkele manier geloofde ik dat deze onnatuurlijke toestand stand kon houden, het welvaartsniveau tussen Oost en West was dermate groot dat dat wel mis moest gaan.
Helemaal onnatuurlijk vond ik dat wij op straat enkel zachtjes mochten praten. Holger vertelde dat er auto’s met afluisterapparatuur in de deuren waren. Volgens mij was dat onzin, totdat ik een kwart eeuw later in het DDR museum in de Cultuur Brouwerij inderdaad zo’n afluisterapparaat in een deur zag.
Het rook in de Gleimstraße net als overal in de DDR naar bruinkool. Voor sommige grauwe in slechte staat verkerende huizen lagen grote bulten van die sterkzwavelhoudende brandstof.

Bij het oversteken van de Schönhauser Allee liepen we door een rood voetgangersstoplicht. Gek genoeg dook er ineens een agent uit het niets op en vroeg op gebiedende wijs naar de Ausweis van Holger en Hubertus. Wij stonden er wat bedremmeld bij, want we waren ons op die stille zondag niet bewust geweest van het Ampel mannetje.
De namen van onze Oost Duitse vrienden werden opgeschreven en na een politiepreek mochten we weer gaan.
Hubertus gaf aan dat hij vreesde dat hij als straf een dag verkeersles moest volgen. Achteraf denk ik dat die agent er niet per ongeluk stond. Toen we na de muurbezichtiging, en wie deed dat nou vanuit de Oost kant, terugliepen naar de metro hoefde een agent alleen maar te wachten tussen de pilaren van de hooggelegen U-bahn. In de wachttoren had men vier personen gezien met te veel belangstelling voor de Antifascistischen Schutzwall. De altijd en overal aanwezige Stasi had dan wel niet in iedere autodeur afluisterapparatuur, maar wel een goed systeem om te weten wie wat waar deed als het opviel.

Meer foto’s uit 1984
Locatie

Posted in Duitsland | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor GLEIMSTRAßE 1984

ARNSWERDER PLATZ, plein met mega stieren

Door de herfst zijn de bladen van de bomen en valt ons een merkwaardige rode beeldengroep op die we niet eerder hadden ontdekt. Er wordt volop verbouwd en gegraven in de nabijheid van het beeld. We zijn hier in een klein parkje, de Arnwerder Platz.

Het plein werd aangelegd rond 1900 en is vernoemd naar Arnswalde (provincie Pommeren, sinds 1945: Choszczno). In 1937 kreeg het de naam Hellmannplatz (vernoemd naar de nasi-martelaar Friedrich Hellmann) pas in 1947 werd het weer Arnswalder Platz. Tussen 1974 en 1995 was het gebied in opdracht van de gemeenteraad zonder naam, omdat niemand direct aan het plein woonde, waardoor het geen betekenis had voor de post. Nog steeds is het plein omgeven door hoge gebouwen.

Het meest valt de Taurus Fontein op. Oorspronkelijk werd deze beeldengroep ontworpen voor een monumentale fontein in Buenos Aires. Na een deal kwam in 1934 kwam de 300 kubieke meter gehouwen steen uit de steengroeve bij Rochlitz naar Berlijn. Het geheel is vooral pompeus en door zijn massaliteit nog niet eens zo lelijk. Het stelt een stier met visser voor. Een bassin met een diameter van 7,7 meter en een paddenstoelvormige steen in het midden van het gevaarte is bedoeld om water overheen te laten stromen. Aan beide zijden is een stier van vijf meter hoog aan de waterbak bevestigd. Aan de voet van de machtige dieren staan een boer met bundels maïs, een visser met een net en een herder met rammen alsmede een moeder met een kind. Al met al een merkwaardig overblijfsel uit dictatoriale tijden.

Meer foto’s van Berlijn

Locatie

Posted in Duitsland | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor ARNSWERDER PLATZ, plein met mega stieren

DONG XUAN

Het is prachtig herfstweer als we laat in de middag richting Herzbergerstraße fietsen. De Danzigerstraße en Landsberger Allee zijn niet direct prettige wegen om te fietsen. Auto’s staan zodanig geparkeerd dat je altijd moet oppassen of er niet iemand zijn deur opent. Naast elkaar fietsen is uit den boze, wil je niet met een race-gek in contact komen.
We passeren eindeloze rijen hoge flats. Allen nog uit de DDR tijd, maar met een kleurtje en een fleurtje zien ze er veel beter uit dan 28 jaar geleden. Als we de Vulkanstraße inslaan komen we in een oud industriegebied. Lelijke lege panden doen niet vermoeden dat ergens het Dong Xuan gebied ligt, tot we een merkwaardig spandoek zien waarop aangegeven wordt dat we in elk geval in de buurt zijn. Tussen twee afbraakpanden zien we in de Herzbergerstraße de markthallen liggen.

In de DDR was er behoefte aan goedkope arbeidskrachten. Deze werden gekocht in de communistische broederstaat Vietnam. Na de hereniging keerden veel Vietnamese contractarbeiders gedwongen door werkloosheid, afgunst en discriminatie terug naar hun geboorteland. Sommigen bleven echter in Berlijn en slaagden erin als zelfstandige ondernemer een bestaan op te bouwen.
Zo ook Nguyen van Hien, die handelde in kleding uit Polen. Samen met collega’s uit Berlijn leek het hun een goed idee om een specialistische groothandelsmarkt in Berlijn te beginnen, waarmee Dong Xuan ontstond.
Het Dong Xuan Center in de wijk Lichtenberg is een kopie van de Dong Xuan Market in Hanoi. Volgens de oprichters verkeer je in de hal eigenlijk in Hanoi, daar zien de markthallen er precies hetzelfde als hier.

We beginnen maar in marktzaal 1, uiteraard een smartphone winkel, verder supermarkten met allerlei (niet goedkope) groente- en fruitvariëteiten, nagelstudio’ s, allerlei elektrische artikelen, kappers voor drie euro’ s, plastic bloemen, kleding, decoratieve artikelen, restaurants, speelgoed, schoenen en tassen, kleurrijke lichtborden. We schaffen een uitstekende fietspomp voor 5 euro aan. Opvallend trouwens dat alles voor vijf euro gekocht kan worden. Te weinig om te pingelen, net goed genoeg voor het product dat we kopen.

Na hal 2 is het genoeg geweest en gaan we terug, het schemerdonker maakt de omgeving extra luguber, vooral als je weet dat we waarschijnlijk de enigen zijn die per fiets de markthallen aandoen.
Meer foto’s van Berlijn

Locatie

Posted in Duitsland | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor DONG XUAN

BOVEN DE BUNKER

We rijden per fiets naar de wijk Schöneberg. Op zondag is het heerlijk rijden, op de enkele frustraat na die zijn automotor wil laten knallen. In de Pallasstraße ontwaren wij een grijs, vier verdiepingen hoge bunker.

De bunker werd van 1943-45 door dwangarbeiders gebouwd. In 1944 werkten in Duitsland zes miljoen dwangarbeiders, voornamelijk uit Polen en de Sovjet-Unie. Er waren meer dan 700 kampen voor buitenlanders in Berlijn. Een van hen was het “Augustakamp”, vernoemd naar de Augusta school (nu Sophie-Scholl school) in de Elßholzstraße. In de herfst van 1943 werd het schoolgebouw een dwangarbeidskamp. Zij moesten een bunker bouwen die als schuilplaats moest dienen voor het telecommunicatiebureau welke in de Winterfeldtstraße stond. Nadat de school was gesloten werd direct begonnen met de bouw.
De school had geen prikkeldraad en wachttorens, maar was meer een familiekamp. De klaslokalen boden plaats aan maximaal 30 personen.

Volwassenen en jongeren vanaf 16 jaar moesten 12 tot 14 uur per dag werken. Het werk was hard en gevaarlijk. Er was heet water met “Russisch brood”, dat wil zeggen brood vermengd met zaagsel, en een soep waarin hooguit een stukje raap getrokken kon zijn. De bouw was aan het einde van de oorlog niet voltooid. In 1986 werd de bunker voor de tweede keer ingezet.

De hoge bunker kreeg een tweede historie als burgerbeschermingsbunker in oktober 1986. Tien miljoen D-mark werd gebruikt om 4800 schuilplaatsen te creëren.

Nu is het leeg, niet te vernietigen (de Engelsen hadden in 1945 niet voldoende dynamiet om het ding op te blazen) en ligt het midden in een woonwijk. De Pallasstraßeflat is er eenvoudig overheen gebouwd. Gezien de vele tv-schotels op de balkons is te raden wat het herkomstland van de meeste bewoners is. De naastgelegen Sophie Scholl school heeft een toepasselijke naam. Zij deed wat de meeste Berlijners niet durfden en waarvan de grijze betonkolos tot in de eeuwigheid getuige zal zijn. Oja, het Fernmeldambt in de Winterfeldtstraße is de oorlog ongeschonden doorgekomen en doet nu dienst als gebouw voor technologische start-ups.

 Meer foto’s van Berlijn

Locatie

Posted in Duitsland | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor BOVEN DE BUNKER

GLEIMTUNNEL Seks statt Verkehr

In juli 2015 maakten wij een regenbui van ongekende omvang mee. Wij waren op dat moment net aan de andere kant van Berlijn maar toen we weer in de Gleimstrasse kwamen bleek de Gleimtunnel ondergelopen. In de tunnel staan opnieuw auto’s geparkeerd, net als toen. Bijzonder dat er weer auto’s staan die lange tijd niet gereden hebben, gezien de enorme laag stof die op de auto’s ligt. Waarschijnlijk weten de eigenaren niet dat in 2015 door hevige regenval de meeste auto’s zwaar beschadigd waren door dat ze tegen elkaar aan waren gedreven. De waterschade was dermate groot dat de tunnel pas op 14 januari 2017 weer open ging voor het verkeer.

Deze tunnel is wellicht het meest bijzondere stukje Berlijn dat ik ken. In 1985 was ik hier al eens (zie een ander stukje over Berlijn). Door de Muur werd de tunnel aan het zicht onttrokken.
De Gleimtunnel is een donkere grauwe onderdoorgang, en waar gaat die eigenlijk onderdoor? Er boven bevinden zich diverse hekken omdat je daar niet mag lopen, voor de rest is het een soort dijkpark.

Deze spoordijk en de spoorwegdoorgang werden tussen 1908 en 1911 gebouwd. De tunnel werd daarna een belangrijke verbinding voor arbeiders uit Prenzlauer Berg. Die liepen zo naar fabrieken zoals die van AEG in de Brunnenstrasse.

Rond de Gleimtunnel en het aangrenzende Falkplatz werden in april 1945 hevig gevochten. De Gleimstrasse werd meerdere malen door Russische en Duitse soldaten heroverd. Falkplatz (nu een park) diende als begraafplaats. Tussen 1961 en 1989 was de Gleimtunnel onbegaanbaar, de oostelijke uitgang werd geblokkeerd door de Berlijnse Muur. Met de sluiting van het goederenstation in Eberswalder Straße op 11 juli 1985 werd de spoorbaan gesloten en afgebroken.

Fietsen in de Gleimstrasse is niet veilig. Geparkeerde auto’s en mensen die denken 100 te moeten rijden in en woonwijk zijn daar de oorzaak van. Door een half verlichte Gleimtunnel is het voor fietsers zeer onaangenaam.

In januari 2017 hield een klein splinterpartijtje “Die Partei” bij de opening een opvallende actie: “Seks statt Verkehr”. Het doel was prima, men wil creatievere oplossingen voor het fietsverkeer. De Partei ageerde tegen de huidige fantasieloze oplossing met de seks-in-januari-actie. Berlijners, gewend aan dit soort gekkigheid, kwamen er niet massaal voor opdraven. En de tunnel? Er wordt gesproken over auto luw maken van de straat.

 Meer foto’s van Berlijn

Locatie

Posted in Duitsland | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor GLEIMTUNNEL Seks statt Verkehr

OHM PAUL

Vanuit mijn raam in de Gleimstrasse kijk ik uit op een hoog, sober en vol graffiti gespoten schoolgebouw. Van 1925 tot 1932 was Paul Hildebrandt (1870-1948) hier rector. Aan de muur hangt een bord waarop staat:

Paul Hildebrandt. pedagoog, schoolhervorminger, gemeenteraadslid en wetenschapper

….. had een prachtige, bijna blaffende, alle tegenstanders ontwapenende lach…, Stefan Heym, student Paul Hildebrandt

De persoonlijkheid van de individuele leerling was voor Hildebrandt belangrijker dan vaste onderwijsregels.
Hij introduceerde het recht van leerlingen om deel te nemen aan schoolzaken. Zelfbestuur van de school, excursies naar bedrijven, waren al snel een vanzelfsprekendheid op zijn school. Een bijzondere opvatting had hij ook over de naam van de school. Hij zocht een nieuwe naam voor het “Luisenstädtische Gymnasium”, waarmee leerlingen zich makkelijker konden identificeren. Zo kreeg de school de naam: Heinrich-Schliemann-Gymnasium met instemming van de gemeente. Hildebrandt bracht in zijn toespraak hulde aan het leven en werk van Schliemann en verwees naar de doelstellingen van het onderwijs. Hildebrandt zal zich waarschijnlijk honderd keer in zijn graf omdraaien bij de naam Harens Lyceum.
Hildebrandt was ook politiek actief en werd in 1924 verkozen tot gemeenteraadslid van de Duitse Democratische Partij (DDP).

De vrijdenkende Hildebrandt en zijn vrouw Elisabeth verlieten Berlijn in 1939 om aan de aandacht van naziregime te ontkomen. Als gepensioneerden woonden ze in Ramsau in Beieren. Beiden werden als “„versteckte Gegner des nationalen Staates“ in 1943 gearresteerd. Elisabeth Hildebrandt stierf in concentratiekamp Ravensbrück, Paul Hildebrandt overleefde Buchenwald. Na de bevrijding keerde hij terug naar Berlijn en werd weer lid van het schoolbestuur en schreef voor diverse onderwijsbladen. “Ohm Paul”, zoals hij werd genoemd, overleed op 78-jarige leeftijd in 1948. Meer foto’s van Berlijn

Posted in Duitsland | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor OHM PAUL

GEINSPIREERD DOOR COLLEGA’S

2017-10-06 14.53.02Centrale ontmoetingsplek van het Lerarencongres is het Lerarencafé. Omdat een tap ontbreekt is de naam koffiecorner meer van toepassing. Met mijn laptop neem ik plaats aan de grote tafel, waar ook Jack Tempel zit. Jack is leraar en ambassadeur in Noord-Holland. Hij is erg te spreken over de workshops en de organisatie van dit vijfde congres. Naast netwerken, waar hij alle tijd voor neemt, volgde hij ook twee inspirerende workshops en staat op het punt om alweer naar een derde te gaan.

“De eerste sessie Visible Thinking met digitale activerende werkvormen die ik volgde was interactief”, aldus Jack. Enthousiast vertelt Jack dat deze sessie met 30 personen helemaal vol zat. Geschiedenisleraar Jan Wolter Smit had deelnemers gevraagd hun eigen device mee te nemen. Met behulp van het programma LessonUp (https://lessonup.io/nl/ ) konden de deelnemers aan de slag gaan, ongeacht of dat een smartphone, tablet of laptop was. Met LessonUp maak je gevarieerde interactieve lessen met video, afbeeldingen, interactieve vragen en quizzen. Zo betrek je leerlingen, ieder op eigen device en differentieer je naar persoonlijke behoeften. Het gezelschap in de zaal was zeer gemêleerd, niet zo verwonderlijk volgens Jack, want LessonUp wordt gebruikt in zowel basisscholen, voortgezet onderwijs, beroepsopleidingen als hoger onderwijs. “Reken maar dat ik dit in de les ga gebruiken, ik neem iets waardevols mee naar mijn school”.

Lees meer….

Posted in Onderwijs | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor GEINSPIREERD DOOR COLLEGA’S

DE EERSTE KOPLOPER SCHOOL

116f65de3ad5482d404488cd3afc5837e229bcddAangekomen aan de Zwanendrift in Heerenveen zie ik een gebouw omgeven door hoge bouw­hekken. Met enige moeite schuif ik zo’n hek opzij en betreed het schoolterrein. Hier geen ver­bouwing, maar een tot school omgetoverd muziekcentrum. Basisschool de Buitenkans heeft hier tijdelijk haar intrek genomen en het hek voorkomt dat de jongsten de weg oprennen. De school begon in 2015 met het concept dat bekend staat als Reggio Emilia. Hoewel dit Italiaanse concept al 50 jaar bestaat zijn er in Nederland slechts enkele scholen die dit concept als uitgangspunt nemen.

Respect voor de talenten van het kind én de wijze waarop een kind zich ontwikkelt, zijn de belangrijkste uitgangspunten. Het idee werd door de Italiaanse filosoof Loris Malaguzzi ontwikkeld. De leraren op deze school gaan uit van het competente kind dat zelfontdekkend leert. In de praktijk is het uitgangspunt dan ook dat veel kennis en vaardigheden al in het kind aanwezig zijn. Spelenderwijs moeten die uitgangspunten tevoorschijn en tot ontwikkeling komen. Al met al wil dit zeggen dat de leraren zoeken naar kennistoepassing uit de omgeving. Rekenen en taal kun je bijvoorbeeld leren aan de hand van het thema herfst.

Na binnenkomst neem ik plaats op een zeer lage bank en kan zo op leerlinghoogte de school in mij opnemen. Binnen is het gezellig rommelig en rennen en plezieren leerlingen door de gangen. Buiten ontwaar ik een huppelend konijn in een ren.

Tot enige minuten voor mijn presentatie over de Wet Beroep Leraar en het Lerarenregister zijn de leraren van de Buitenkans druk bezig met hun werkzaamheden. Ook hier staken ze op deze 5e oktober, maar bereiden tevens ook het lesmateriaal voor. Over werkdruk gesproken! Lees meer….

Posted in Onderwijs | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor DE EERSTE KOPLOPER SCHOOL

BLOG over het vijfde Lerarencongres

Over een paar dagen begint voor de vijfde keer het Lerarencongres. Net als vorig jaar is dat op het terrein van ROC Midden-Nederland in Amersfoort. Er zijn geen tickets imagevoor de vrijdag meer te krijgen. Meer dan één reden is er aan te wijzen voor het feit dat deze dag is volgeboekt….

Allereerst het rijke programma met workshops en lezingen. Deze worden door en voor collega’s uit alle geledingen van het onderwijs gehouden. Hoewel collega’s zich ook voorgaande jaren graag inspanden leverde dit geen uitverkocht congres op. Er is nog een belangrijke reden waardoor er zo’n toeloop is en dat is de komst van onze Koningin.

Wat kunnen leraren mét een toegangskaartje verwachten? In ieder geval een breed programma met thema’s waarin de leraar, het team,  de leraar en de leerlingen maar ook de leraar en het curriculum centraal staan. Sommigen workshops zijn geschikt voor de startende leraren, anderen zijn gebaseerd op onderzoek. Het is voor een leraar nauwelijks mogelijk om niets van je gading te vinden. Mocht het om welke reden dan ook toch niet lukken, dan is er volop ruimte voor het uitwisselen van ervaringen in de dagelijkse lespraktijk, bijvoorbeeld in het Leraar24-café.

Inmiddels ben ik bezig om een programma voor mijzelf vast te stellen. Uiteraard om het beste uit de dag te halen, maar ook om tijdens het congres niet na te hoeven denken over de rijke keuze. Aanstaande vrijdag is daar geen tijd voor. Ga ik toch na enig twijfelen wat te laat naar een workshop, dan is de kans groot dat een overvolle sessie geen ruimte meer kent. Je kunt er met andere woorden niet vroeg genoeg bij zijn.

Posted in Onderwijs | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor BLOG over het vijfde Lerarencongres

Het lerarenregister: hulp bij professionalisering

Wie net als ik ruim 30 jaar voor de klas staat, heeft veel onderwijsaanpassingen aan zich voorbij zien trekken. Sommige daarvan zijn gebleven, andere verdwenen na korte of langere tijd als sneeuw voor de zon. Hetzelfde geldt voor commissies die zich met de verbetering van het onderwijs bezighouden. Ook die verschijnen met de regelmaat van de klok.

Al jaren ben ik er van overtuigd dat mijn beroep meer aanzien en waardering verdient. Zo raakte ik betrokken bij dit Lerarenregister. Door mijn werk bij de Onderwijscoöperatie, een beroepsorganisatie van, voor en door de leraar leg ik dat uit aan collega’s in het noorden van ons land. Uiteraard doe ik dat niet alleen; samen met bijna 250 leraren uit het basis-, speciaal-, voortgezet en middelbaar beroepsonderwijs proberen wij in heel Nederland de ontwikkeling van een zelfbewuste beroepsgroep te stimuleren.

Kwaliteit moet onderhouden worden

Hoewel bijna iedereen weet dat de kwaliteit van het onderwijs staat of valt met de man of vrouw voor de klas lijkt het erop alsof dit gegeven jarenlang niet door iedereen gezien werd. Wie voor de klas verantwoording voor opgroeiende leerlingen neemt moet naar mijn stellige overtuiging voldoende geschoold zijn en in de immer veranderende wereld die scholing onderhouden. Maar tot mijn verbazing leek gedurende mijn leraarschap nascholing slechts een gunst, geen verplichting. Nog steeds vindt een school in mijn omgeving dat je je alleen maar mag nascholen als er geen lesuitval is. Een onmogelijke eis, omdat veel nascholingsactiviteiten overdag plaatsvinden.

Zoals ik al aangaf ben ik er van overtuigd dat de kwaliteit van het onderwijs staat of valt met de kwaliteit van de lesgevende. Dat dit idee nu echt breed wordt gedragen, is de reden dat het beroep van leraar eindelijk wettelijke bescherming krijgt. Kon tot voor kort iedereen zich leraar noemen, met de wet ‘Beroep Leraar en Lerarenregister’ wordt vastgelegd wie bevoegd leraar is. Het is de bedoeling van de wet dat leraren meer ruimte krijgen om zelf de richting te bepalen van de ontwikkeling van het onderwijs en van hun eigen professionalisering. Twee onderdelen van de wet zijn voor leraren van belang, te weten de beroepsomschrijving en de zeggenschap over de beroepsuitoefening. Je bent niet zomaar leraar, én als leraar heb je de verantwoordelijkheid om je verworven bekwaamheid (vakinhoudelijk, vakdidactisch en pedagogisch) op peil te houden.

Het register toont dat onderhoud

Het lerarenregister, waar vanaf 1 augustus 2018 alle bevoegde leraren in opgenomen worden, is een digitale omgeving waarin bevoegde leraren aan elkaar en aan de samenleving zichtbaar maken dat zij hun bekwaamheid én kwaliteit borgen en onderhouden. Voor docenten die nog niet bevoegd zijn, wordt het registervoorportaal ingericht. Na het behalen van een bevoegdheid kunnen zij zich inschrijven in het echte register.

Professioneel statuut
Volgens de Wet Beroep Leraar draag ik als leraar de verantwoordelijkheid voor het vakinhoudelijke, vakdidactische en pedagogische proces in de klas. Hierin heb ik een zekere vrijheid, zodat ik dit als professional naar eigen inzicht kan doen. Deze zogenaamde professionele ruimte betekent echter niet dat ik buiten de koers van de school kan treden. Hiermee wijzigt de verantwoordelijkheid van het schoolbestuur voor onderwijskwaliteit en het functioneren van de school dus niet. Wel schrijft de wet ‘Beroep Leraar en het Lerarenregister’ voor dat het bevoegd gezag, dus het schoolbestuur, in overleg met haar leraren een professioneel statuut opstelt. In dat professionele statuut moet staan:

· Wat de inhoud van de lesstof is.

· Op welke manier de lesstof wordt aangeboden aan de leerlingen en welke middelen daarbij gebruikt worden.

· Welke pedagogisch-didactische aanpak er op school gebruikt wordt en op welke manier deze aanpak toegepast wordt (zoals bij leerlingenbegeleiding en oudercontacten).

· Hoe de bekwaamheid wordt onderhouden.

Concreet wil de wet dat wij als leraren (beroepsgroep) zelf kunnen bepalen aan welke bekwaamheidseisen en algemene waarden en normen we moeten voldoen. Want als leraar ga ik zelf over de vakinhoud, vakdidactiek en pedagogiek, daarvoor ben ik immers opgeleid.

Bekwaam zijn, bekwaam blijven

Eenmaal in het register, moet een leraar ook aan criteria voldoen om er te mogen blijven. Elke ingeschreven leraar moet zich na maximaal vier jaar herregistreren. De zogenaamde herregistratiecriteria stellen wij als beroepsgroep in de komende maanden zelf vast. Er komt een Deelnemersvergadering waar straks alle 250.000 leraren in zitten. Daarvan komt weer een Afvaardiging van 24 leraren die beslissen over de voorwaarden voor herregistratie.

Na een lange schoolcarrière hoop ik bij te dragen aan een verbetering van de status en professionalisering van de leraar. Uiteindelijk is er maar één die naar mijn stellige overtuiging het meest van een goede professional profiteert en dat is de leerling.

Kader 1:

MEER INFORMATIE OVER HET LERARENREGISTER

Planning

  • · In de periode april 2017 – juni 2018 werken leraren diverse criteria uit (in meedenksessies: http://registerleraar.onderwijscooperatie.nl/register/meedenksessies/): wat is voldoende bekwaamheidsonderhoud (voor de herregistratie) en welke activiteiten passen daarbij?
  • · Op koploperscholen kan vanaf eind september kennis gemaakt worden met het nieuwe register: http://registerleraar.onderwijscooperatie.nl/register/koploperscholen/
  • · Vanaf 1 augustus 2018 kunnen alle bevoegde leraren zich inschrijven in het beroepsregister en hun activiteiten bijhouden in het kader van het onderhouden van hun bekwaamheid.
Posted in Onderwijs | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor Het lerarenregister: hulp bij professionalisering

ONDERWIJSCOÖPERATIE

De Onderwijscoöperatie is de beroepsorganisatie van, voor en door de leraar.
Leraren uit het basis-, speciaal, voortgezet en middelbaar beroepsonderwijs werken wamen om deze organisatie gestalte te geven.
Het bureau van de Onderwijscoöperatie in Utrecht ondersteund deze leraren.
De Onderwijscoöperatie zet in op kwaliteitsverbetering van het onderwijs, door verdere professionalisering van leraren.

Lees meer….

Posted in Onderwijs | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor ONDERWIJSCOÖPERATIE

INTERVIEW Miles Berry

MILES BERRY, denkt mee aan het Britse computing curriculum bij COMPUTING AT SCHOOL

20170126_115526Miles Berry is docent aan de universiteit van Roehampton, Londen. 
Hij is daar onderzoeker op het gebied van online communities en kennisdeling. In 2014 raakte hij betrokken bij het opstellen van een nationaal curriculum op het gebied van digitale geletterdheid.  

Op zijn naam staan een aantal boeken over computational thinking en digitale geletterdheid.

Op de website http://www.quickstartcomputing.org zijn zijn laatste boek met toelichting online te bekijken en te downloaden.

Miles Berry was dit jaar de keynote spreker op de i&i praktijkdag in Utrecht. Aan hem 8 vragen over zijn rol en de ontwikkelingen in het Verenigd Koninkrijk, waar in korte tijd dankzij Computers at School een samenwerking tussen onderwijs en bedrijfsleven een aantal snelle stappen zijn gemaakt.

Lees meer….

Posted in i&i, ICT | Tagged , | Reacties uitgeschakeld voor INTERVIEW Miles Berry

ROCKETBOOK IN DE MAGNETRON

Ondanks mijn tablet, smartphone en laptop ben ik nog steeds gek op een notitieblok.
Het ziet er soms een beetje oubollig uit als ik tijdens een overleg met IT deskundigen toch mijn pen pak. Eerlijk gezegd ben ik blij dat ik nu ook een notitieblok heb met een hoog e-gehalte.
Met mijn Rocketbook kan ik het geschrevene digitaal transporteren naar …ja waar naar toe wel niet.

Werking
clip_image001Met een Frixion erasable pen van Pilot kun je in het wave-notitieblok schrijven. Hoewel het gewoon papier lijkt zie je ook vage grijze punten. Hierdoor is het duidelijk waar de inkt op het papier staat. Na het donwloaden van de Rocketbook app kun je de pagina scannen. Vreemd genoeg staat daarna ook een scheve foto weer netjes rechtop en is alles in de juiste verhouding leesbaar.
De app kan echter meer, want dankzij een handigheidje sla je een pagina desnoods op 7 verschillende plekken op. Daarbij horen een cloudservice, maar ook Google Docs, OneNote, Dropbox, Faceboek of je mail.
Het trucje zit in de speciale tekens onderaan de pagina. Door een of meer icoontjes aan te kruisen bepaal je zelf naar welke diensten de notities gestuurd worden.

Magnetron?
Wil je meer dan eens de Rocketbook gebruik dan heb je een magnetron nodig. Dankzij de Pilot Frixion pen kun je een Rocketbook namelijk hergebruiken. De inkt in deze pen lost namelijk op als hij aan hoge temperaturen wordt blootgesteld.

Zodra de notities opgeslagen zijn, en alle 80 pagina’s Rocketbook helemaal vol zijn moet je het blok verwarmen in een magnetron. Vergeet niet een koffiemok die voor driekwart gevuld is met water op het boek te zetten. ¾ met ‘m en je blok is weer zo goed als nieuw! (overigens een haarföhn werkt ook). Kijk tijdens het opwarmen wel of het wave logo verkleurt naar donker.
Vreemd genoeg moet je als het logo donker is deze handeling herhalen nadat je het notitieblok hebt omgedraaid.

Hoe kom je aan een Rocketbook?
In Nederland verkoopt de Activegroup deze boeken in haar webshop (€ 34,95 excl. btw.) (https://www.activegroup.nl/webshop/)
De Frixion-pennen zijn op veel plaatsen (o.a. bij Bruna) te koop.

Posted in ICT | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor ROCKETBOOK IN DE MAGNETRON

In memoriam René Franquinet

imageIn zijn woonplaats Berg en Dal is oud-voorzitter, bestuurslid, erelid, penningmeester, redacteur, auteur en leraar Nederlands en leraar Informatica, René Franquinet op 69-jarige leeftijd overleden.

René was een (digitale) duizendpoot. Na ooit vertaler en redacteur aan Spirou/Robbedoes te zijn geweest ging hij Nederlands doceren. Later stond hij aan de wieg van Informatica in de klas, een vak dat hij jarenlang doceerde aan het Thomas a Kempis College in Arnhem.

Nadat hij in 2010 de school vaarwel had gezegd bleef hij actief in zijn vak als redacteur voor veel boeken; zo schreef hij onder andere mee aan de lesmethode Enigma online, was hij columnist voor ICT nieuws en leverde hij diverse redactionele bijdragen aan verschillende boeken en tijdschriften.2017-0207 RENE FRANQUINET rouwadvertentie
In zijn columns gaf René blijk van de liefde voor het leraarschap en het vak Informatica, dat deed hij door te proberen de lezer tot nadenken te zetten.
Naast zijn auteurschap vervulde René ook veel bestuursfuncties; zo was hij lange tijd voorzitter van de docentenvakvereniging i&i en werd benoemd tot erelid van deze vereniging. De vereniging deed nooit vergeefs een beroep op hem.
Met Rene aan tafel werd er gediscussieerd, gelachen en ging je nooit met lege handen naar huis. De laatste jaren was René een groot promotor van het vak informatica in al zijn facetten.

Namens het Platform VVVO maakte René samen met de vertegenwoordigers van drie andere lidorganisaties deel uit van het bestuur van de Onderwijscoöperatie. Hier zette hij zich in voor een sterkere positie van de leraar, de beroepsgroep waarvoor hij zich zijn hele leven ten dienste heeft gesteld.

Met het overlijden van René is een inspirerend en zeer aimabel persoon heengegaan.

Posted in ICT, Onderwijs | Reacties uitgeschakeld voor In memoriam René Franquinet

GRIENSTEIDL WEER WEG?

Café Griensteidl stond vroeger onder een andere naam bekend, namelijk als „Café Größenwahn“ (Café Grootheidswaanzin). Van dat café, waar ooit beroemde kunstenaars een hele middag over een kopje koffie deden is niets meer over. Het verdween al in 1897.
Het café ligt aan de Michaelerplatz tegenover het oude Burgtheater en de keizerlijke Hofburg.
120 jaar nadat de eerste versie van het café verdween staat het volgens diverse Weense kranten weer op de nominatie om te verdwijnen. Dit keer waarschijnlijk niet zo liederlijk als toen, maar toch lijkt het erop alsof dit prominente koffiehuis van de kaart zal verdwijnen.

Het is buiten koud als we binnenkomen, we wachten netjes op de ober die ons een tafel zal wijzen.
Bij binnenkomst valt gelijk een kast met meerdere encyclopedieën op en een journaalkast. De grote zaal is licht crème en aan de hoge plafonds hangen bollen, lampen die niet echt sfeer verhogend zijn. Na de in pak gestoken ober komt een zeer gezette dame aan onze tafel om de bestellingen op te nemen. We zitten aan het raam, door de gordijntjes zie je aan de overkant een halfnaakte stenen man, een van de beelden waarmee de Hofburg is bekleed.

Café Griensteidl werd in 1847 door apotheker Heinrich Griensteidl geopend. Ontspanning en een goed gesprek moeten betere geneesmiddelen zijn dan de pillen van gedroogde regenworm en boomschors moet hij hebben gedacht. Al snel werd het café een ontmoetingsplaats voor schrijvers, dichters en hun recensenten. Ook politici vonden hier hun tafeltje, zowel de enge nationalist Schönerer als de socialisten Adler en Austerlitz discussieerden over de beste manier waarop je het keizerrijk in zijn nadagen aan zijn einde kon helpen. Onder het raam van de keizer ontstond hier het hoofdkwartier van de Arbeidersbeweging.

Lees meer….

Posted in Oostenrijk | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor GRIENSTEIDL WEER WEG?

REËEL SOCIALISME IN WENEN

Het valt niet mee om een begrip als Real existerende Sozialismus uit het Duits te vertalen. Zelf vond ik het staan voor: “socialisme waar je mee om moet gaan, ook al wil je niet”.
De DDR was tot 1989 een voorbeeldig “Real existierender Sozialistische Staat”. Af en toe bezocht ik er tijdens de Honnecker periode vrienden of was ik er gewoon toerist. Al snel ontdekte ik, mede dankzij mijn vrienden, dat de DDR vooral een niet reëel functionerende staat was. Het naargeestige onderdrukkende socialistische systeem gun je niemand. Voor meelopers en profiteurs leek het er allemaal prima, heel veel anderen wilden de heilstaat maar wat graag verlaten.
Het geforceerde vereren van socialistische helden hoort ook bij zo’n griezelstaat. Iets dat je in het vrije westen niet zo snel tegenkomt. Toch lijkt het soms alsof men dat in Wenen nog steeds niet helemaal snapt. Zo ontdekte ik in het Donaupark de buste van Che Guevara en zag ik bij een tramhalte dat tramlijn 2 naar het Friedrich Engels Platz rijdt. Ook het Russische sociaal realistische overwinningsmonument op het Schwarzenberg-Platz verwacht je hier niet. Bij de laatste is de naam van massamoordenaar Stalin nog goed te lezen. Het prominent zichtbare monument moet op zijn minst ergernis oproepen bij de Oostenrijkers. Trouwens in de Schönbrunnerstrasse 30 hangt ook nog steeds de beeltenis van Stalin. Ooit heeft hij in het hier aanwezige pension socialistische werken geschreven (een beetje socialistische dictator schrijft minsten een boekenplank vol filosofische werken).
Wenen is van oudsher een stad met een sterke socialistische traditie, wellicht was dat de reden dat Hitler er zo’n hardgrondige hekel aan had. De huidige magistraten komen nagenoeg allen uit een sociale hoek, ook al hebben de populisten van de FPÖ en ÖVP geprotesteerd tegen de onthulling van Che Guevara en werd de neus van het beeld afgezaagd, sinds 2008 staat het beeld nog steeds in het Donaupark. We treffen meer opvallende beelden aan, van bijvoorbeeld Latijns-Amerikaanse vrijheidsstrijders als Simon Bolivar en de voormalige Chileense President Salvador Allende. Dat zijn overigens niet de enigen, zo ook een beeld van de Azerbeidjaanse Islamitische componist Üzeyir Hacıbeyov en het Pauskruis ter herinnering aan het bezoek van de paus in 1983.

Vanwaar toch dit gekke gedoe van solidariteit met Zuid-Amerika, de Islam en de katholieke kerk in dit park met hoge toren?
Op de plek waar zich nu de 260 m hoge Donauturm en het park bevinden lag tot 1960 een vuilnisbelt. De onwelriekende luchtjes die in de warme zomermaanden de stad bereikten zorgden ervoor dat het terrein werd aangepakt. De toren werd in die jaren gebouwd, net als zoveel van dit soort merkwaardige staketsels, om te laten zien dat Oostenrijk ertoe doet. De vuilnisbelt werd geruimd en deels overdekt met veel aarde. Daarbovenop werd een contrasterende bloemententoonstelling ingericht, WIG 64 (Wiener Internationale Gartenschau 1964) zoals de tentoonstelling werd genoemd. Het contrast kon overigens niet groter zijn, want dit terrein was een executieplaats waar Wehrmacht soldaten, die in de laatste dagen van het Hitlerregiem inzagen dat het geen zin meer had om door te vechten, werden geëxecuteerd.
Er is in het park weinig over van de tentoonstelling, zo is de kabelbaan wegens gebrek aan belangstelling verdwenen en zijn de bijbehorende gebouwen gesloopt. Enkel een minitreinbaantje is nog over van uit jaren van weleer.

Het waarom van het park kon ik niet achterhalen. Mogelijk is het een contrast waar de inwoners van Oostenrijk graag mee willen leven. Na de Tweede wereldoorlog moesten de misdadige medewerkers van uit de nazitijd (Waldheim is zo’n voorbeeld) noodgedwongen het land blijven besturen. Pas 25 jaar na de tweede wereldoorlog kwam langzaam het inzicht dat dat niet meer kon. Of zo’n park en al dat sociaal realistische gedoe bijdraagt aan de verwerking van een zwaar verleden kan ook een reden zijn. Vreemd is het zeker.

Posted in Oostenrijk | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor REËEL SOCIALISME IN WENEN

VEEL IN HET NATUURHISTORISCH MUSEUM

Alleen al de entree met grote hal en vide zijn meer dan de moeite waard. Toch voel je je er wat verloren. Ons eerste doel, het planetarium viel zelfs tegen. We bekeken er een onheilsfilm met een happy end. Het ging over enorme catastrofen die het heelal te wachten staan, maar die uiteindelijk in tijd en ruimte nog erg ver van ons liggen. Na de film zwierven we nog door de zalen, hier kun je je uren vermaken is de conclusie. Nooit eerder zag ik zoveel artefacten uitgestald in van die ouderwetse museale vitrinekasten. Steentje naast steentje, insect naast insect en dat meer dan 30 miljoen stuks. Het onmogelijk ze allemaal tegelijkertijd zien, daarom is altijd wel een thema tentoonstelling.

Hier is lang voor verzameld, te beginnen met het rariteitenkabinet van keizer Frans I (1750). Franz was een luie keizer die het regeren aan Maria Theresia overliet. Zelf hield hij zich liever met kunst en vooral verzamelen bezig. Toen zijn collectie niet meer in de Hofburg paste werd het Natuurhistorisch Museum in 1871 door Franz Josef (in 1871) gebouwd.

De 39! zalen van het museum zijn rijkelijk geïllustreerd op de plafonds en langs de muren. Door de op een pakhuis lijkende opstelling kost het moeite dat allemaal goed te zien. Bijna rennend door de begane grond kom ik collecties tegen die bestaan uit mineralen, fossielen, natuurverschijnselen en prehistorische vondsten. De stenen hebben prachtige kleuren en zijn waarschijnlijk zonder uitzondering interessant objecten. Spectaculairder vind ik de fossielenzalen met hun reusachtige dinosauriërs. Het lijkt allemaal echter net niet echt. Zijn die poten van plastic of komen ze echt uit Wyoming?

Een verdieping hoger is het hele opgezette dierenrijk in evolutionaire volgorde te zien. Hoewel veel, heel veel dieren deze verdieping bevolken vind ik de uitstalkast met de prachtige pinguïns een topper al zien er wel een beetje sneu uit. Hun vacht lijkt meer op een oude jas die ze te ruim zit. Opgezet kan ik die dieren minder waarderen. Als overdaad niet schaadt is het trouwens hier, nieuwsgierig geworden door alles moet ik er zeker weer heen, maar dan minstens een hele dag.

Foto-album Naturhistorisches Museum

Posted in Oostenrijk | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor VEEL IN HET NATUURHISTORISCH MUSEUM

ROEST OP DE KERSTMARKT

Dit jaar bezocht ik drie keer een kerstmarkt. De eerste keer was in Leer, de andere twee keer lagen op een bekendere locatie, namelijk in Wenen voor het Raadhuis en op het Maria Theresia plein.
De laatste kerstmarkt ligt ingeklemd tussen het Kunsthistorisch museum en het Natuurhistorisch museum. ’s Avonds worden deze musea in de donkere maanden spectaculair verlicht met lichtshows.
Een kerstmarkt of Weihnachtsmarkt is een Duits fenomeen rondom de kerstdagen. Op zo’n kerstmarkt staan dan diverse kraampjes, meestal de vorm van een kerststal waarin bibberende meneren en mevrouwen kerstartikelen, eten, glühwein en allerlei “heb-ik-niet-nodig-maar-is-toch-wel-leuk” spul verkopen.
Een kerstmarkt begint pas sfeer te krijgen als de schemer invalt en de lampjes alle prullaria extra aantrekkelijk maken. Ook de glühwein lijkt dan extra kruidig te smaken.
In Wenen passeer ik een unieke kraam. Een koude mevrouw in een bruine jas met puntmuts lijkt oud roest te verkopen. Drommen toeristen fotograferen en bekijken haar kraam met bergen schroeven, bouten, gereedschappen, maar ook fototoestellen en kinderspeelgoed. Alles van chocolade. Nooit eerder zag ik dat je van cacao zoiets kon maken. De neiging om iets te kopen is groot, maar prijs en transportmogelijkheden weerhouden mij daarvan. Wat foto’s in het kader van “dan hebben we de plaatjes nog” en een kopje glühwein uit geel laarsje maken de avond op dit plein compleet.

Foto-album Kerstmarkt Wenen

Posted in Oostenrijk | Tagged | Reacties uitgeschakeld voor ROEST OP DE KERSTMARKT